Bos

Eyckenstein_bos2

 

Uitgestrekte bossen

Het grootste deel van het landgoed bestaat uit uitgestrekte bosgebieden, waarvan het overgrote deel ooit aangeplant is.  Als gevolg van een matig intensief beheer heeft er een zekere mate van verwildering plaatsgevonden, wat uitstekende kansen aan de natuur biedt. Door een harmonieuze combinatie van beheer en verwildering heeft zich een prachtig bos met veel afwisseling ontwikkeld.

Bosbeheerplan

Boseigenaren zijn verplicht om een bosbeheerplan te hebben. Het plan bevat onder andere een kaart, waarop per perceel aangegeven is hoe het gebruikt wordt en welke boomsoorten er staan. Op grond van dit bosbeheerplan wordt door de overheid ook bepaald voor welke subsidies een boseigenaar in aanmerking komt.

 

Oude bomen

Eiken

Rondom het landhuis staan een aantal zeer oude eiken van ergens tussen 1675 en 1690 (volgens een jaarringentelling), die beeldbepalend zijn. Er hebben er meer gestaan, maar ook bomen hebben niet het eeuwige leven. Af en toe wordt er ook een door de bliksem getroffen. Ze worden vervangen door jonge exemplaren.

Eiken en beuken

In het parkgedeelte van het bos, dat door architect Leonard Springer ontworpen is, staan eveneens zeer oude eiken en beuken, die ongeveer van dezelfde ouderdom zijn als hierboven beschreven eiken. Ook hiervan zijn er ondertussen al vele gesneuveld door verschillende oorzaken als  storm, bliksem of ouderdom. In de jaren zeventig hebben we een aantal zeer droge jaren gehad, die voor veel oude bomen fataal zijn geweest. Hoewel het niet echt aangetoond kan worden, heerst het vermoeden dat grondwater onttrekking mede oorzaak was van een veel te lage grondwaterstand. Jarenlang heeft de vijver achter het huis in die tijd drooggestaan.

Eén van de oude bomen in het bos is een prachtige, torenhoge rode beuk.

Kastanjes

Op vier verschillende plaatsen in het parkgedeelte zijn ooit bosjes tamme kastanjebomen aangeplant, die nog steeds een rijke vrucht opleveren. Kastanjes kunnen goed gegeten worden, bijvoorbeeld rauw (gepeld), gepoft of gekookt als puree. Deze boomsoort hoort van nature in het Middellandse Zeegebied thuis.

Naaldbomen

Grote delen van het bos zijn met naaldhout aangeplant. Er zijn verschillende soorten naaldhout te vinden, zoals Fijnspar, Douglas, Reuzen Zilverspar en Tsuga. Deze percelen zijn ten behoeve van de houtproductie aangeplant. Ten noorden van het huis Roverestein, dat ooit tot Eyckenstein behoord heeft, staan een aantal meer bijzondere naaldhout soorten, zoals Nordman en Blauwspar.

 

Kaart-Eyckenstein-Dikste-bomen
Eyckenstein_dikke_boom2
Eyckenstein_dikke_boom1

Dik, dikker, dikst

Van de meeste boomsoorten hebben we gemeten welke van die soort het dikste exemplaar op Landgoed Eyckenstein is. Met de dikte bedoelen we hier de omtrek van de boomstam op 1,50 m boven het maaiveld. Op de kaart hieronder staat aangegeven waar elke dikste boom staat,  hoe dik de stam is en wanneer de dikte gemeten is.

De ene boomsoort kan veel dikker worden dan de andere. Zo hadden de twee dikste krenteboompjes in 2013 beide een omvang van 66 cm, terwijl de dikste beuk een omvang had van 4,55 m. Deze beuk is tevens de allerdikste boom van het hele landgoed. Hij staat bij de ingang vanaf de Dorpsweg naar de Moestuin (links onder op de kaart) en is dus voor iedereen zichtbaar.

Vijf van de weergegeven dikste bomen staan in het Springer-park en zijn alleen tijdens rondleidingen te bewonderen.

Zinksloot

Vanaf de vijver achter het landhuis loopt de zinksloot tot diep in het bos (zie de kaart). Ooit is deze aangelegd om het gebied te ontginnen. Lang geleden werd hierover met een schuit het bos in en uit gevaren. Door de zinksloot stroomde altijd veel water vanuit het bos naar de vijver en vandaar door Maartensdijk naar het westen. Maar met de huidige lage grondwaterstand staat de sloot vrijwel altijd droog en is varen hier niet meer mogelijk. Langs de westzijde van de sloot is indertijd een zogenaamd “jaagpad” aangelegd: een pad voor jaagpaarden die de schuiten moesten trekken. Eind 2003 zijn de zinksloot en het jaagpad tijdens het project voor het herstellen van oude parkelementen ontdaan van een dikke laag blad.

Willem Carel van Boetzelaer heeft de zinksloot ooit halverwege gedempt om zo geen waterschapsbelasting over het noordelijke deel van het landgoed te hoeven betalen.

Eyckenstein_Bos_Sloot_20020504